دُرّ یتیم

.

این که عالَم همه در بند و اسیرش شده اند

دلبر ماست که یکباره فقیرش شده اند

مرد و زن ، پیر و جوان ، کودک یک ساله ؛ همه

بی مواجب وَ مواعید ، اجیرش شده اند

نیست در خلد برین هم اثر از بالِ ملک

بر زمین ریخته چون فرش و حصیرش شده اند

از یتیمی ، دل او در صدف ما بوده ست

بت من ، دُرّ یتیم است ؛ غدیرش شده اند

.

بی سبب نیست که مجموعه ی خورشید و قمر

روشن از چهره ی زیبای منیرش شده اند

شکوه کم کن که چرا اینهمه مفلس دارد

من چنین خواسته ام تا که فقیرش شده اند

.

آسیه خوئی (ایلیا) ـ 93/10/8 ـ دوشنبه 04:55 ـ بامداد

.

.