بی دل

.

شرمگین است از دلی که برده است

دل به یک خورشید هم نسپرده است

شمعِ جان بر بال یک پروانه ریز

آنکه بی پروای آتش مرده است

.

عشق در قاموس او یعنی جنون

خون دل ها از مجانین خورده است

عقلِ عاشق ، پای در گل بردن است

چشمِ عاشق ، نرگسی پژمرده است

.

آنکه دل دادی به او پروانه نیست

آسمان از شهپرش آزرده است

او نمی میرد به پای هیچکس

عشق را حتا کسی نشمرده است

.

.

آسیه خوئی (ایلیا) ـ 94/9/7

.

.